Mundo Wiadomości prowadzi kilkuosobowy zespół, który od lat siedzi w dokumentach: notach dyplomatycznych, komunikatach po szczytach, zapisach traktatowych. Piszemy o tym, co dzieje się między państwami, i tłumaczymy, dlaczego konkretny paragraf ma większe znaczenie niż konferencja prasowa.
Nie jesteśmy portalem, który stoi sam. Część materiałów o polityce zagranicznej powstaje we współpracy z redakcjami zagranicznymi, ośrodkami analitycznymi i biurami prasowymi placówek dyplomatycznych. Poniżej lista stałych partnerów, których materiały i komentarze pojawiają się w naszych raportach.
Trzy redakcje akredytowane przy instytucjach unijnych w Brukseli i Strasburgu przekazują nam własne relacje z posiedzeń Rady i komisji parlamentarnych. Wymiana działa w obie strony: my udostępniamy nasze opracowania o wschodniej flance, oni cytują nasze analizy traktatowe.
Z dwoma think tankami zajmującymi się bezpieczeństwem regionalnym prowadzimy stałą wymianę danych o ćwiczeniach wojskowych i ruchach sił NATO. Ich eksperci piszą dla nas komentarze do dokumentów końcowych szczytów, my udostępniamy im nasze archiwum not dyplomatycznych.
Kilka ambasad w Warszawie i Wilnie traktuje nas jako kanał kontaktu z polskimi mediami. Otrzymujemy komunikaty, zaproszenia na briefingi i dostęp do rzeczników. To nie wpływa na treść naszych tekstów, ale skraca drogę do źródła.
Korzystamy z depesz agencyjnych do weryfikacji faktów i dat, a nie jako podstawy własnych materiałów. Z jednym serwisem zdjęciowym mamy umowę na ilustracje z sal konferencyjnych i szczytów, gdy nie możemy wysłać własnego fotoreportera.
Współpraca nie oznacza, że publikujemy materiały partnerów bez własnej weryfikacji. Każdy tekst przechodzi przez naszą redakcję i ma podpis autora. Jeśli reprezentujesz redakcję, ośrodek badawczy lub biuro prasowe i chcesz nawiązać kontakt, napisz na adres redakcji: info@elmundodesalo.com lub zadzwoń pod +48(32)1858830.
Pracujemy na dokumentach: komunikatach końcowych szczytów, tekstach traktatów, oświadczeniach resortów spraw zagranicznych i raportach organizacji międzynarodowych. Do tego dochodzą relacje korespondentów akredytowanych przy placówkach dyplomatycznych. Każdy materiał przechodzi przez redakcję, która sprawdza źródła i oddziela cytat od komentarza autora.
Zasada pierwsza: żadnej tezy bez dokumentu, na który można się powołać.Nasz czytelnik to osoba, która śledzi politykę zagraniczną na własną rękę: student stosunków międzynarodowych, analityk w instytucji publicznej, dziennikarz z innego działu, czasem po prostu ktoś, kto chce wiedzieć, co realnie ustalono na szczycie, a co zostało tylko w deklaracji. Zakładamy podstawową orientację w geografii politycznej, ale nie wymagamy wiedzy eksperckiej.
Piszemy tak, żeby tekst był użyteczny także pół roku po publikacji.Materiały układamy regionalnie: Europa Środkowa i wschodnia flanka, Bliski Wschód, Azja Wschodnia, Afryka Subsaharyjska, Ameryka Łacińska i Północna. Taki podział pomaga wrócić do tematu, gdy wątek wraca po miesiącach. Osobno prowadzimy dział dotyczący instytucji wielostronnych: ONZ, NATO, Unii Europejskiej i organizacji traktatowych.
Region to nie etykieta, a sposób porządkowania ciągłości wydarzeń.Unikamy języka propagandy i emocjonalnych skrótów, niezależnie od tego, o kim piszemy. Tam, gdzie państwa się spierają, pokazujemy stanowiska obu stron i wskazujemy, na jakim etapie jest spór. Nie udajemy, że mamy odpowiedź na każde pytanie. Jeśli czegoś nie wiemy, mówimy to wprost w tekście.
Spokój w tekście to nie neutralność wobec faktów, a dyscyplina warsztatu.Nie zajmujemy się tematyką podróżniczą, kulinarną ani rozrywkową. Nie piszemy o rynkach finansowych, inwestycjach ani handlu jako celu samym w sobie. Skupiamy się na dyplomacji, bezpieczeństwie i prawie międzynarodowym. Jeśli materiał nie wnosi nic do zrozumienia relacji między państwami, nie trafia na stronę.
Ograniczenie tematyczne to część profilu, nie brak ambicji.Historia redakcji
Mundo Wiadomości nie powstało z biznesplanu, tylko z notatek prowadzonych po godzinach. Poniżej zapis tego, co działo się po drodze: pierwsze depesze, decyzje redakcyjne, które do dziś wyznaczają sposób pracy, i momenty, w których trzeba było coś przeciąć albo odłożyć na później.
2019
Zaczęliśmy od trzech źródeł: komunikatów resortów spraw zagranicznych, depesz agencyjnych i własnych rozmów z osobami, które pracowały w ambasadach. Teksty pisało wtedy dwie osoby, a zasada była jedna: żadnej informacji bez wskazania dokumentu albo miejsca, z którego pochodzi.
2021
Po kilku miesiącach mieszania wszystkiego w jednym dziale okazało się, że czytelnicy szukają konkretnych obszarów, a nie ogólnych przeglądów. Wprowadziliśmy stały podział: Europa Wschodnia, Bliski Wschód, Azja i Pacyfik, Afryka, obie Ameryki. Każdy region dostał własny rytm publikacji i osobny sposób weryfikacji źródeł.
2022
Zaczęliśmy czytać dokumenty w całości, nie tylko komunikaty prasowe. Efektem były teksty o zapisach końcowych szczytów, o ratyfikacjach i o tym, co konkretnie wynika z języka umowy. Ten tryb pracy został do dziś, nawet jeśli oznacza, że materiał ukazuje się dzień później niż u innych.
2024
Do zespołu doszli ludzie pracujący w terenie, nie tylko w Warszawie. Ustaliliśmy jasne zasady: korespondent opisuje to, co widzi i słyszy, redakcja odpowiada za kontekst i sprawdzenie faktów. Rozdzielenie tych dwóch ról wyszło na dobre, choć wymaga więcej pracy przy każdym tekście.
2025
Wprowadziliśmy jawną politykę poprawek. Jeśli w materiale pojawi się błąd, poprawiamy go i opisujemy, co zostało zmienione. Nie chowamy tego w stopce ani nie usuwamy tekstu po cichu. To mniej wygodne niż milczenie, ale jedyny sposób, żeby czytelnik wiedział, komu ufa.